Wat is de Bezemwagen?

De bezemwagen, ook wel bekend als de “voiture balai” in het Frans, is een supportvoertuig dat tijdens professionele wielerwedstrijden, zoals de Tour de France, achter het peloton rijdt. De taak van de bezemwagen is om de renners te ondersteunen en om te gaan met situaties waarin renners niet verder kunnen rijden of worden uitgesloten van de wedstrijd. Het speelt ook een cruciale rol in het handhaven van de tijdslimieten die bepalen welke renners de wedstrijd mogen voortzetten. Inmiddels is de rol van de bezemwagen wel compleet veranderd. Elke ploeg heeft tegenwoordig zijn eigen materiaal en voeding mee, artsen zijn volop aanwezig in de koers en wanneer een renner afstapt, verdwijnen ze direct in de eigen teamwagen. Maar de rol van de bezemwagen was ooit een stuk belangrijker:

De Rol van de Bezemwagen

1. Opvangen van uitgeputte of geblesseerde renners

Een van de belangrijkste functies van de bezemwagen was het bieden van hulp aan renners die waren uitgeput of geblesseerd tijdens de race. Wielrennen is een extreem veeleisende sport en renners kunnen geconfronteerd worden met fysieke en mentale uitdagingen. De bezemwagen fungeerde als een soort mobiele medische post, waar renners eerste hulp konden krijgen en, indien nodig, verder medisch onderzoek.

2. Ondersteuning bij pech

Het peloton kan soms geteisterd worden door pech, zoals lekke banden of technische problemen met de fietsen. De bezemwagen bood een snelle oplossing door reservefietsen en technische ondersteuning te bieden aan de getroffen renners. Hierdoor konden ze weer snel de wedstrijd hervatten en voorkomen dat ze volledig achterop raakten.

3. Tijdslimieten Handhaven

Elke etappe van een wielerwedstrijd heeft een vastgestelde tijdslimiet. Renners moeten binnen deze limiet finishen om in de race te blijven. Als een renner achterop raakt en de tijdslimiet overschrijdt, kan hij uit de wedstrijd worden gehaald. De bezemwagen houdt de tijdslimieten nauwlettend in de gaten en haalt renners van het parcours die de limieten niet halen. Tegenwoordig dient de bezemwagen vooral nog als een soort symbolische laatste wagen in koers.

Het symbolische aspect

De bezemwagen heeft ook een symbolische betekenis in het wielrennen. Het vertegenwoordigt de vastberadenheid en het doorzettingsvermogen van elke renner, ongeacht zijn positie in de race. Voor veel wielrenners is het volgen van de bezemwagen een vernederende ervaring omdat het betekent dat ze uit de competitie zijn. Echter, sommige renners weigeren om op te geven en zetten hun strijd voort, zelfs als ze op het punt staan uit de wedstrijd gehaald te worden. Deze vastberadenheid om door te gaan, ondanks tegenslagen, is waar het wielrennen om draait en het is wat de sport zo inspirerend maakt. Om het symbolische aspect van de wagen nog wat te verstevigen, zijn aan de achterkant van de bezemwagen vaak bezems bevestigd, zodat het ook voor de supporters duidelijk te herkennen is.

Conclusie

De bezemwagen in het wielrennen was veel meer dan alleen maar een ‘opruimer’. Het was een onmisbaar supportvoertuig dat een cruciale rol speelde in het ondersteunen van renners, het bieden van hulp bij pech en het handhaven van tijdslimieten. Het vertegenwoordigde ook het doorzettingsvermogen en de vastberadenheid van elke wielrenner, ongeacht zijn plaats in de race. Dus, de volgende keer dat je een wielerwedstrijd kijkt en de bezemwagen ziet passeren, weet je dat het veel meer is dan alleen maar een auto achter het peloton. Het is een symbool van de ware geest van het wielrennen.

Ben je geïnspireerd geraakt door de bezemwagen? Dan zijn de arriere de la course sokken echt iets voor jou!

Het bericht Het intrigerende verhaal achter de bezemwagen in het wielrennen verscheen eerst op Pedaleur de Charme.

“Komt mij even niet uit.”
“Ga ik niet redden.”
“Geen zin.”

En nog wat emoticons met dezelfde strekking.

Was eenzelfde vraag twee maanden eerder gesteld, dan had deze gemiddeld zeker vijf positieve reacties opgeleverd. De reden? Iedereen was in volle training om het ultieme levensdoel van de recreatiefietser af te kunnen vinken: het uitfietsen van La Marmotte.

Deze toertocht – zo’n 180 kilometer lang, met vier lange beklimmingen en in totaal ruim 5.000 hoogtemeters – is niet alleen een droom, maar ook een potentieel schrikbeeld. Dat gold zeker voor een aantal leden uit onze fietsgroep, waarvan sommigen zelden langer dan drie uur achter elkaar in de polder hadden gereden.

Het plan om de Marmotte te gaan fietsen was al in 2019 ontstaan, maar door (in corona-tijd welbekende) omstandigheden kwam het er pas in 2022 van. Met 9 man sterk zou fietsclub ‘Hamburgers en Kanonnen’ in juni naar de Alpen trekken om het heilige doel te volbrengen. Op eigen gelegenheid overigens, niet tijdens de georganiseerde tocht.

‘Hamburgers en Kanonnen’ trouwens…? Een geniale naam vonden wij zelf, aangezien je de ene dag zin kunt hebben knalhard als een kanon te fietsen en de volgende dag al keuvelend naar een terras te trappelen om daar een hamburger te nuttigen. Wat je bent – een Hamburger of een Kanon – kan per dag verschillen.

Het reisgezelschap

De Hamburgers en Kanonnen die meegingen naar de Alpen zijn waarschijnlijk keurig representatief voor hoe de gemiddelde vriendenfietsgroep eruit ziet. Ik stel ze even voor (de namen van de vrienden zijn volledig fictief, niet alleen om hun privacy te waarborgen maar ook om boze reacties te voorkomen als zij zich niet in een omschrijving herkennen):

– Huub is de meest competitieve fietser van het gezelschap. Belegt vaak absurde trainingskampen van 600 kilometer per week en stelt graag torenhoge doelen. “Wat dachten jullie van een extra uitdaging jongens? Een Marmotte Plus? Doen we op het einde nog een extra berg.” Omschrijft zichzelf tijdens rustige ritten als ‘Een leeuw in een kooi.’
– Tom is waarschijnlijk de meest voorzichtige fietser van het stel. Kijkt al bij het ontbijt ongerust naar zijn hartslagmeter en houdt daar de rest van de dag niet meer mee op. Zijn vrienden probeerden hem al grappend wijs te maken dat een mens maar een bepaald aantal hartslagen in zijn leven krijgt. Gebruik je er teveel tijdens een fietstocht, dan kan dat zomaar een paar weken van je leven kosten. Tevens degene die alle fietsstatistieken bijhoudt in een ingenieus opgezet Excel-bestand vol draaitabellen en macro’s.
– Stein. Het klimtalent dat de rest op een hoop fietst zodra de weg omhoog loopt. Leeft volgens het credo ‘ik bereik snel een bepaald niveau en als ik meer zou gaan trainen levert dat geen enkel resultaat op’. Zijn vrienden zijn tevreden met die denkwijze.
– Fred is de broer van Stein. Is meer iemand die een verschroeiend tempo kan hanteren in de polder dan een soepele klimmer, maar wellicht weet hij te verrassen.
– Martijn, alias ‘de Zwarte Panter’, was in zijn jongere jaren een begenadigd klimmer, maar heeft in de afgelopen jaren weinig aansprekende resultaten kunnen boeken. Zal hij zijn oude vorm kunnen hervinden?
– Peter is een soort van fietsende bodybuilder. Doet doordeweeks veel aan crossfitten en met gewichten slingeren en maakt weinig kilometers op de fiets. Wanneer hij dat wel doet, is dat met zo’n monsterlijk groot verzet dat hij na twee uur aan de beademing moet.
– Ramon. Een diesel met een ongelooflijk duurvermogen. Kan naar eigen zeggen dagenlang 200 watt trappen. Een klimmerspostuur heeft hij niet, maar dat maakt hij goed met zijn mentaliteit: al wordt het middernacht, die Marmotte zal hij uitfietsen.
– Jelger (ikzelf, schrijver van dit blog en met mijn broer – en mede-oprichter van Pedaleur de Charme – Garikai de enige niet fictieve naam) was al twee en een half jaar non-stop in training. Eerst voor de Marmotte, daarna omdat er tijdens alle lockdowns niet zo heel veel anders te doen was. Niet de meest getalenteerde fietser, wel de meest consistente.
– Garikai leeft bij het motto ‘als je er maar goed uitziet’, of je nu knalhard fietst of in een slakkentempo. Is wel van mening dat het in vliegende vaart een stuk eenvoudiger is om er piekfijn uit te zien.

De voorbereiding op La Marmotte

Wanneer je van plan bent de Marmotte te gaan fietsen, red je het niet door een paar weken van tevoren eens het stof van de racefiets te kloppen en te controleren of er nog lucht in de banden zit. Een voorbereiding vol ijzeren discipline vergt dat; of in elk geval een flink aantal langere polderritten. Voor sommigen begon die al in de winter, Garikai en (met name) Jelger spendeerden aardig wat uurtjes op Zwift. Keer op keer de Alpe du Zwift oprammen, in de hoop dat dat steeds sneller en makkelijker gaat.

In de loop van het voorjaar sloten meer Kanonnen (en Hamburgers) zich aan. Het was te zien in de Strava-weekklassementen, die door Tom vakkundig van duiding werden voorzien: 460 kilometer in een week in december, 770 kilometer in de eerste week van januari en al 1380 kilometer in de eerste week van maart.

De ritten werden langer en soms extremer. Ramon maakte soloritten van meer dan 200 kilometer, Huub slaagde er tijdens een ingebouwde trainingsweek in zes dagen achter elkaar meer dan 100 kilometer te fietsen. Voor de groepsritten in de avond regende het aanmeldingen: acht deelnemers was niet ongewoon. Niet altijd waren ze overigens alleen maar gezellig: als Huub er op aandringt in een treintje te gaan rijden om waaiers te oefenen, wordt hij door sommigen vervloekt. “Ik wacht voortaan wel tot hij zich afmeldt.” In mei steeg het aantal geregistreerde clubkilometers naar ruim 1900 en was het wel duidelijk: de groep was er klaar voor.

Het is zover: de alpenweek

De fietsen waren gepoetst, de repen ingeslagen en de auto-indeling was gemaakt: we waren er klaar voor! Op 10 juni vertrokken de Kanonnen (want Hamburgers waren er in die periode niet meer) richting Bourg d’Oisans om het heilige doel te verwezenlijken.

Het weer was ons gunstig gezind en de eerste dagen gebruikten we om vast delen van het af te leggen parcours te verkennen. Dit waren de vier bergen die bedwongen moesten worden tijdens de Marmotte:

De Glandon (1.924 meter): een vooral hele lange (bijna 27 kilometer) klim, met ook nog een paar vies steile stukken.

De Telegraphe (1.566 meter) is met een ruime 10 kilometer de meest eenvoudige van de vier. Een opwarmertje voor de volgende berg:

De Galibier is met zijn 2.642 meter – wanneer hij het in parcours is opgenomen – meestal de hoogste berg van de Tour de France. Een lange klim die door de vaak harde tegenwind heel naar kan zijn.

De Alpe d’Huez (1.860 meter) is de bekendste, maar zeker niet de zwaarste klim van de tocht. Hoewel dit na een uur of zeven fietsen natuurlijk absoluut geen kwestie is van uitbollen.

De Marmotte stond op woensdag gepland. Tijdens de opwarmdagen werd redelijk duidelijk hoe de verhoudingen zouden komen te liggen. Zoals verwacht was Stein degene die de beklimmingen het meest soepel opdraaide. Huub verraste door zichzelf tijdens een paar beklimmingen op spectaculaire wijze de vernieling in te rijden. Zo erg zelfs, dat hij hevig begon te twijfelen aan zijn deelname aan de koninginnenrit. “Woensdag gaat hem niet worden voor mij, mannen. Donderdag, misschien. Die extra trainingsdag heb ik nodig.”

De anderen bleken – over het algemeen – beter gemutst.

Fred: “Ik heb ZIEK goeie benen.”
Stein: “Ik ben een LEEUW in een kooi” (vrij naar Huub in betere dagen).
Peter, die op een nieuwe fiets met lichtere versnellingen als een Pacman zijn concurrenten oppeuzelde: “Nomnomnomnomnom…”
Tom: “Jongens, ik checkte net m’n hartslag, maar ik maak me een beetje zorgen hoor…”

De dag der dagen: La Marmotte

Toen de woensdag aanbrak was ook de laatste twijfelaar over de streep en op voltallige sterkte begonnen we aan de tocht. In de eerste dagen was er qua niveau een globale tweedeling duidelijk geworden en besloten we met aangepaste vertrektijden te gaan werken.

De hamburgers onder de Kanonnen (verwar ze niet met Hamburgers) vertrokken met z’n vijven: Peter, Fred, Tom, Ramon en Martijn kregen een klein half uur voorsprong op de Kanonnen onder de Kanonnen. Het idee: dan zouden we samen ergens kunnen lunchen, of samen stukken kunnen doortrekken door de vallei.

Een plan dat door toedoen van Huub direct de prullenbak inkon. Aan de voet van de Glandon zette hij het op een stampen, om voor ons onduidelijke redenen. Wilde hij aan een solorit van 180 kilometer beginnen? Verwachtte hij dat wij hem halverwege de Glandon bij zouden halen?

De vroege vertrekkers hadden in elk geval weinig aan hem gehad, bleek bij een waterpunt op de eerste klim. “Ah, jullie zijn er ook”, riep Martijn naar de aanfietsende kanonnen. “Huub is hier al even voorbij. Hij denderde ons in tijdrithouding voorbij.”

Het tactische plan had dus niet helemaal gewerkt, maar de twee groepen (Huub werd inderdaad halverwege de Glandon ingerekend) hadden voldoende steun aan elkaar om de rit zonder problemen te voltooien.

Alles liep gesmeerd.

Althans, dat dachten we.

Tijdens de eerste kilometers van de Telegraphe werd Garikai gebeld. Tom. Of we het bord hadden gezien dat de Galibier wegens werkzaamheden gesloten was. Nou nee, niet echt, want daar waren we in het wiel van Huub werkelijk langs gesuisd. Maar dat was wel een probleem. Zonder Galibier geen Marmotte. En zonder Marmotte, nou ja, dan was het eigenlijk best wel een rotvakantie.

We besloten toch maar naar de voet van de Galibier te rijden en daar te kijken of de weg inderdaad afgesloten was. Dat was ‘ie niet. Maar wat nu als er net onder de top kokend asfalt was gestort? Of als we tijdens de afdaling niet meer verder konden? Twijfel, twijfel…

In beide groepen was de sfeer intussen gezakt naar een bedenkelijk niveau. Stein bleef erop aandringen dat we het er gewoon op moesten wagen, Ramon vervloekte de honderden kilometers die hij in guur weer in het donker ter voorbereiding had gemaakt.

Uiteindelijk besloten we ons neer te leggen bij het slechte nieuws, tot er verlossing kwam uit onverwachte hoek. Fred deed zijn beklag over de dag (“alles is klote”) bij een Belgische fietser. “Oh, maar jullie kunnen de Galibier gewoon op hoor”, reageerde die. “Ik ben met de auto omhoog gereden en met de fiets van de andere kant afgedaald. Geen bouwvakker gezien.”

En zo redde één toevallige ontmoeting onze complete vakantie.

De rest van de Marmotte ging weer net zo voorspoedig als het eerste gedeelte. Stein was op iedere klim als eerste boven, Huub kwam zichzelf nog een aantal keer flink tegen, Garikai en Jelger gaven elkaar op iedere klim maximaal 2 seconden toe en ook de anderen hadden hun levenslust hervonden.

De slotklim was voor iedereen pittig, maar eigenlijk kwam niemand in de problemen op de Alpe d’Huez. 13 kilometer klimmen, dat is niet meer zo’n probleem met pizza’s en een grote fles bier in het vooruitzicht.

’s Avonds konden we dit ‘grootste sportieve succes van ons leven’ goed vieren en de volgende dagen was de animo om te fietsen alweer een stuk lager. Stein, Jelger, Garikai en Huub deden nog wel pogingen een toptijd op de Alpe neer te zetten, maar Martijn raakte bijvoorbeeld geen fiets meer aan. “Weet je hoe lekker het is om even twee dagen helemaal NIETS te hoeven doen? Thuis ben ik al m’n tijd kwijt aan werk, vrouw en kind. Nu denk ik dat ik gewoon een ochtendje lekker voor me uit ga staren.”

De Strava-teller registreerde deze week maar liefst 3.810 kilometer.

De week erna: 694 kilometer.

Door het mooie weer werd er de weken erna nog wel wat meer gefietst, maar nu de noodzaak verdwenen is blijft het even zoeken naar het échte enthousiasme.

Op naar de volgende fietsuitdaging dus. Een Marmotte Plus?

Ben jij ook van plan te gaan fietsen in de Franse Alpen? Zie er goed uit met een van onze speciale La Marmotte of de Alpe d’Huez sokken. Of bekijk het gehele assortiment!

Het bericht Het levensdoel van de recreatiefietser: La Marmotte verscheen eerst op Pedaleur de Charme.

We gaan op pad

Na een kilometer of 15 zie ik in de verte een medecoureur die in z’n eentje aan het koersen is. Fijn, ik heb een richtpunt. Het windje staat tegen en met 36 in het uur rijd ik erheen. Dichterbij komend zie ik een stevige man, een stuk in de vijftig gok ik, maar met de geschoren kuiten van iemand die al z’n hele leven fietst. Ik zet even aan om ‘m te overvleugelen, dat lukt. Ik laat ‘m direct achter in de lege polder. Kleine overwinning; lekker.

Helaas moet ik in de remmen voor een stoplicht. Jammer, want ik zat er net lekker in. Keurig knijp ik in de remmen, terwijl de man die ik zojuist had ingehaald, vol door rood knalt. Niet helemaal netjes, maar ja, ik heb weer een nieuw richtpunt. Wanneer ik ‘m voor de tweede keer overvleugel, gaat ‘ie wel in m’n wiel zitten. Deze keer was ‘ie beter voorbereid dan de eerste keer.

De wieltjeszuiger

Even testen hoe taai de beste man is. 36 wordt 37, 37 wordt 38. Z’n kuiten hadden z’n taaiheid al enigszins verraden en hij blijft stoïcijns in m’n wiel zitten, zonder ook maar enigszins aanzet te geven om een keer over te nemen. Duidelijk; ik heb te maken met een wieltjeszuiger. Ook wel een wielklever genoemd. Mede omdat ik mijn eigen benen begin te voelen besluit ik het erbij te laten en te accepteren dat Peter – zo ben ik ‘m inmiddels gaan noemen – mij de komende kilometers zal blijven schaduwen. Netjes sein ik de loszittende putdeksels, de mensen die we inhalen en de verkeersdrempels.

Na een kilometer of 15 volgt weer een rood stoplicht en vanwege de drukte is ook Peter genoodzaakt om in de remmen te knijpen. Hij komt links naast me staan en ik kijk ‘m aan, wachtend op het bedankje voor al het kopwerk dat ik heb verricht. Hij gunt me geen blik waardig. Lul. Terwijl het licht nog op rood staat, vindt hij een wat rustiger moment en hij trekt zichzelf weer op gang. In de verte slaat hij af. Ik koers weer in m’n eentje verder.

Heb jij altijd een fietsmaatje in je wiel zitten? Trek dan deze sokken aan! Of geef ze cadeau om een statement te maken!

Het bericht De wieltjeszuiger verscheen eerst op Pedaleur de Charme.

Kennis van het wielrennen

De kennis van het wielrennen ligt bij de Belgische commentatoren over het algemeen hoger dan bij de Nederlandse. Wij vinden het persoonlijk ontzettend jammer dat Michel Wuyts Sporza moest verlaten, want als er iemand is die veel van wielrennen weet, dan is hij het wel. Een wandelende encyclopedie die werkelijk overal een antwoord op heeft. Jammer… maar dan nog krijg je bij De Belg veel meer mooie feiten en anekdotes mee.

Liefde voor het wielrennen

Nederland is best wel een wielerland, maar toch moeten wij erkennen dat onze zuiderburen beter zijn in het omarmen van de koers. Ze hebben meer en grotere winnaars voortgebracht en er zijn nou eenmaal veel meer Belgische koersen met veel allure dan Nederlandse. België herbergt twee monumenten, waar bij ons de teller helaas op 0 staat. Het land ademt meer historie op wielergebied en dat uit zich ook in de uitzending op tv.

De aandacht voor de koers

De Belgen besteden ook gewoonweg veel meer media-aandacht aan de koers. Vooral voor de Ronde van Vlaanderen kun je al vanaf 9 uur ’s morgens terecht. En dat nadat je al de hele week voorbeschouwingen op de voorbeschouwing hebt kunnen kijken. En aan het einde van het jaar blikken we nog eens rustig terug op alles wat het jaar ons geboden heeft. Geweldig!

Wat is jouw mening? Deel het met ons in de comments. We zijn benieuwd!

Het bericht Waarom je wielrennen op Sporza (“De Belg”) kijkt verscheen eerst op Pedaleur de Charme.

Wij van Pedaleur de Charme zijn gek op wieleruitdrukkingen. En Chasse Patate is misschien wel een van de mooiste wielertermen die er is. Maar wat betekent het nou?

Chasse Patate

Wanneer je aan het koersen bent en je hebt de slag gemist, dan kun je twee dingen doen: je kunt balen en in het peloton blijven hangen of je kunt proberen naar de kopgroep toe te springen. Wij juichen dat tweede natuurlijk toe! Koersen met grinta! Echter zit het er dik in dat je er in je eentje achteraan gaat, maar dat het je niet lukt om bij de kopgroep te geraken. Dan sta je weer voor een keuze: of je laat je inlopen of je begint aan een kansloze missie om kilometers in je eentje tussen de groepen in te blijven zwemmen. Wanneer je voor de laatste optie kiest, bevind je je in de Chasse Patate. Je bent een eenzame strijder, bezig met een totaal nutteloze lijdensweg, maar je weigert op te geven. Tranentrekkend mooi!

Waar komt Chasse Patate vandaan?

De term vindt zijn herkomst uit het zesdaagsen circuit. De Chasse Patate was een koers die werd gereden als opvulling van het officiële programma. Het was om de middagen op te vullen, voorafgaand aan het beter bekeken avond- en nachtprogramma. Veelal zaten er scholieren op de tribune en er werd vooral gekoerst voor het spektakel. De toppers in het klassement konden zo de benen rust geven, de mindere goden konden wat rondjes voorsprong terug pakken, waardoor het veld weer wat dichter bij elkaar kwam en de zesdaagse ogenschijnlijk weer iets spannender werd.

De term “patattenjacht” komt officieel uit de Zesdaagse van Parijs. Voorafgaand aan de koers werden door de renners patatten gegeten. Omdat ze allemaal met een volle pens de baan op gingen had het daarop volgende puntenkoersje niet het hoogste niveau. De renners deden het relatief wat rustiger aan, om zo de spijsvertering wat meer tijd te geven. De punten werden over en weer gedeeld, maar er werd weinig aanzet gemaakt om daadwerkelijk rondes voorsprong te pakken. Zodoende stond de Chasse Patate voor een koers voor de opvulling, net zoals die eenzame vluchter die in z’n eentje tussen de groepen in zwemt. Opvulling. Maar wel prachtige opvulling.

Sokken

Heb jij vrienden die continue in de Chasse Patate zitten? Doe dan deze Chasse Patate-sokken cadeau! Of “overkomt” het je zelf geregeld in de plaatstelijke koers? Koop ze dan lekker voor jezelf. Want al ben je bezig aan een kansloze missie, met deze sokken zie je er wel goed uit!

Wielersokken Chasse Patate

De ontsnapping gemist? Dan maar kansloos achter de kopgroep aanrijden, in wielertermen ook wel de ‘Chasse Patate’ genoemd. Met deze fietssokken zie je er gelukkig wel top uit!

€9.95

Winkel nu

Het bericht Wat betekent Chasse Patate? verscheen eerst op Pedaleur de Charme.